Urineverlies

Zowel vrouwen als mannen kunnen last krijgen van ongewild urineverlies (urine-incontinentie) als gevolg van kanker of behandeling tegen kanker in de buikholte, zoals baarmoeder(hals)kanker, nierkanker, blaaskanker en prostaatkanker. 

Urineverlies is lastig, belemmerend en wordt vaak als beschamend ervaren. Het heeft een negatieve invloed op de kwaliteit van leven. Aan urineverlies is echter vaak iets te doen. Door bewustmaking van de bekkenbodemspieren en het op de juiste wijze oefenen van deze spieren, met niet alleen aandacht voor spierversterking, maar ook voor maximale ontspanning en door het aanleren van een goed toiletgedrag en
-regime kunnen de klachten verminderen of verdwijnen.

Urineverlies kan optreden als complicatie van een operatie, door beschadiging van de afvoerbuisjes van de nier of beschadiging van kleine zenuwen van de blaas. Bij een operatie van organen in de buikholte, kunnen kleine zenuwen van de blaas zijn beschadigd. Dat is niet altijd te voorkomen. Normaal geven deze zenuwen een signaal dat u moet plassen. Als deze niet meer functioneren, raakt de blaas te vol. U verliest dan zonder voorafgaande aankondiging ineens urine. De eerste maanden na de operatie is het daarom goed om op geregelde tijden te plassen. Meestal keert het signaal dat u moet plassen na enige tijd geleidelijk terug.

Incontinentie kan ook optreden na bestraling van organen in het bekken.

De bekkenbodemtherapeut leert vrouwen en mannen met incontinentieproblemen om hun bekkenbodem extra in te zetten bij het ophouden van de plas.

Sommige patiënten houden ondanks bekkenbodemtherapie nog steeds last van urineverlies. Zij staan voor de keus om nog jaren lang incontinentiemateriaal te gebruiken zoals luiers en inlegkruisjes of te laten onderzoeken of een operatieve ingreep verbetering kan brengen bij de incontinentie.